Lieve achtervolgers, daar zijn we weer, nu voor waarschijnlijk de allerlaatste x, vanaf Mumbai int. Airport, klaar om naar huis te vertrekken, wat jullie aan verslag van ons nog "even" gemist hebben was het bezoek aan het straat/weeskinderen project van Don Bosco.

Op Vrijdag de 19e al vroeg op om foto’s te schieten van de laatste opstelling van alle tuk tuks, het werd een gezellige bedoening, foto’s van en met elkaar, een goede band was tussen de teams opgebouwd en bezegeld. Om 12 uur vertrek naar Sennai en er dwars door heen, even als achtergrond informatie Sennai heeft ongeveer 16 miljoen inwoners, dus de rit er naar toe en dwars door Sennai heen was een fraai staaltje waarbij wij soms optraden als weg afzetters door ons tukje dwars op de weg te plaatsen om zo alle tuks bij elkaar te kunnen houden, na 1,5 uur aangekomen bij het tehuis, alle kinderen op het bordes netjes in een rij.

Alle teams draaide hun rondjes over de binnenplaats om de kinderen te begroeten, toen de tuks tot stilstand kwamen, holde de kinderen naar ons toe om ons een bloemenkrans om te hangen en onze handen vast te houden, slikkkkkkkkkk <team 1 had 1000 ballonnen meegnomen die uitgedeeld werden en opgeblazen wat een vrolijk en kleurrijk gezicht was, de spanning op de gezichtjes, (jongens) spelen met de kinderen die helemaal uit hun dak gingen, foto’s maken en dicht tegen je aan staan om opgetild te worden, slikkkkkkkkk de tuks werden keurig gedemonteerd van alle stickers en langzamerhand werd het tijd om het tehuis te bezoeken, en bekijken, het tehuis bied plaats voor 75 kinderen, op dit moment zijn er 54 in de leeftijd van 4 tot 18 jaar, slaapzaal,kapel speelruimte eetzaal en leslokaal… allemaal vol trots werd het getoond, slikkkkkk een jongentje net zo groot als bas…handje…tillen…knuffelen…. slikkkkkkk spelen met een ballon… even afscheid nemen… ja echt we komen terug om te spelen…slikkkkk

In de gehuurde tuks op bezoek in de sloppenwijken, met geen pen te beschrijven wat we daar aantreffen..foto’s maken meer duidelijk, nu word nog meer duidelijk dat hier het geld goed besteed is of word. geen kind ter wereld mag dit doorstaan met geen zicht op verbetering.

Terug naar het tehuis waar we met de kinderen nog wat volleyballen, voetballen basketballen en zoveel meer waarbij aanraken heel belangrijk is. ON de activiteiten ruimte hebben de kinderen nog wat entertainment voorbereid, in de vorm van dans zang en zoveel meer, ook zijn hier de meisjes bij aanwezig, om 19 uur word er van ons afscheid genomen, slikkkkk nog 1 handje, knuffel en tillen… de kinderen mogen nog even tv kijken en wij worden met een taxi terug gebracht, ons tukje blijft ontroostbaar achter.

NOg wat nagenieten in het hotel, en zoals nu…. wachten op de vlucht naar huis, een onvergetelijke reis met een ervaring die nooit meer uit ons hart te snijden is.. dank jullie voor alle steun en support, kijk in onze ogen als we de verhalen vertellen… en je zult het lichtpuntje in onze ziel zien.

Groeten NIco en Rob

Goedemorgen vanuit Chennai, waar ik in het kantoor van de manager achter de computer plaats mocht nemen, een beetje jammer alleen is dat hij elke x met luchtverfrisser spuit….zou ik?????  Vandaag is het eigenlijk de dag waar het allemaal om begonnen is, het bezoek aan het straatkinderproject, zo benieuwd wat we daar aan gaan treffen en alle indrukken die we deze week op hebben gedaan daar een plaatsje kunnen gaangeven, even terug naar gisteren, de rit stond te boek als 130 km, van de moteurs hadden we te horen gekregen dat het beter was om de "b" wegen te nemen omdat het een stuk af zou steken en dat het ook leuker rijden was als op de "snelwegen"….. en zoals heel veel dingen hier…niets is wat het lijkt, de wegen op het roadbook zijn er maar ook heel veeeeeeell andere wegen, in gedachte hadden we gepland om rond 13.30 aan te komen hier in het resort…het werd dus 17.30 uur, wel heel veel beleefd, de rit voerde ons door steenvergruisfabrieken en hele kleine lieve dorpjes, en ook werd de gedachte die wij al hebben gevoed, beter te wijzen als niet toe te geven dat je het niet weet, zo word je binnen 50 meter 4 verschillende richtingen opgestuurd, er was zelfs iemand die naar de lucht stond te wijzen, nu moeten wij het toegeven… tukje is goed maar of ze dat gaat redden? Onderweg stonden heel veel teams met hetzelfde probleem, zo was het een groep van 10 tuk tuks die aankwamen gezamelijk in het resort, waar we bijna als ware overwinnaars elkaar in de armen vielen en feliciteerde, waren we blij dat het afgelopen was of…….. Nog even zwemmen en omkleden’ klaar voor de BBQ en een drankje, er was ruimte voor een bandje, misschien toch nog even samen dansen met NIco? Ik bedoel als je samen slaapt zo lang kan je ook samen dansen toch? Heerlijk gegeten en bijgekletst, alle verhalen gedeeld, de band speelde er lustig op los, zelfs de andere teams namen het soms over en….. om 22.00 uur was het over… hihihihi, dus nog maar op het strand gezamelijk wat zitten drinken.. genieten van de temperatuur,het geluid van de zee en de sterren… vroeg onder de wol…vandaag word er het 1 en ander van ons verwacht…

Eerst met ons tukje naar CHennai het straatkinderproject, daar nemen we afscheid van haar, gaan we naar het station waar cordaid de kinderen opvangt en weghaald, bezoeken we de sloppenwijken, enzullen waarschijnlijk een indruk krijgen die we nooit meer kwijtraken…. ik zie…..

Morgen weer een update… tenmnste als ik nog in het kantoor mag van de manager….. weer de luchtverfrisser…

Groeten en knuffels van ons.

Goedemorgen vanuit een warm Vellore, Na een heerlijke nacht in het "paleis" en een leuk afscheid ( blijft een beetje vreemd, iedereen zijn auto word gehaald, sleutel afgeven, maar ons tukje moesten we zelf pakken) foto maken voor de intree, met de manager en een hoop gasten van het hotel, die toch wel met open mond stonden te kijken, Van Bombay naar Chennai, met de tuk-tuk, yeppppp wij zijn een beetje gek, je zag de blik in de ogen, en dan verblijven in dit hotel? Grote glimlach op ons gezicht.

Met Lo van team 10 naar Oracle omdat hij daar de presentatie moest geven, opgewacht bij de poort en met de tuk tuk onder begeleiding naar het kantoor gebouw, opgewacht door de voltallige staff, bloemenslinger en roos, en naar de vergaderruimte voor een informele kennismaking, om half 11 was de mooie presentatie door Lo, indrukwekkend.

Snel afscheid nemen en op pad, ruim 200 km te gaan, natuurlijk het rituele verkeerd rijden, maar eindelijk aangekomen op H7 schiet het lekker op, gemiddeld 40 km per uur, wat deze dagen opvalt is het gemak waarin we omschakelen en genieten van alle kleine dingen, de rijstvelden, zwaaiende kinderen langs de weg, lachende gezichten op de motoren en auto’s, de warmte en de verschillende klanken en luchtjes, elk dingetje heeft een plekje in onze gedachte, waardoor we zeker in staat zijn om bij thuiskomst jullie deelgenoot te maken van al onze verhalen, niet te geloven hoe snel het gegaan is, vandaag alweer onze laatste dag naar Chennai, heel erg benieuwd wat we daar gaan aantreffen.

Natuurlijk houden we jullie op de hoogte,

And John… 2 beers and i tell you the story, and then….. we start drinking.. ))

Groetjes NIco en Rob

Zo daar zijn we weer, nu wel in een hotel met internet, ojaaaa en voordat we het vergeten, zoveeeeeeeelll meer, even kijken op de site van the leela palace in bangalore, terwijl jullie google bezoeken schrijven wij het verhaal van vandaag, een redelijk korte rit die we samen met onze opgepimpte en fantastisch aanvoelende tukje afgelegd hebben, ze is een verademing, we zijn trots op haar

De afstand van vandaag was 160 Km , vertrokken om 09.00 uur en aangekomen in Bangalore om 13.00 uur voor de rekenaars 40 km gemiddeld dus, iets betere wegen, niet te spectaculair beeld, veel palm bomen, koeien maar weinig honden, dat geeft te denken….. Voor ieder van de andere teams, 1 – 4 en 10 verliep de reis voorspoedig, geen pech.

Zo jullie zijn nu vast klaar met google, en????? wat vinden jullie van ons bezoekje aan de locals?

De aankomst was spectaculair, meestal komen hier grote dikke auto’s aanrijden en nu 4 tuk-tuks, we werden achtervolgt door de jongen aan de poort die verbaasd stond te kijken, de bewaking schoof ons opzij en belde vervolgens met zijn chef, 4 berijders van een tuk tuk in dit hotel? onmogelijk….

Nu kunnen we jullie wat achtergrond informatie geven, 1 van de deelnemers van team 10 (it2india) geeft morgen voor zijn bedrijf een presentatie, en zodoende was hem een kamer aangeboden in dit meer dan comfortabele hotel, hij heeft gisteren een ‘visje’ uitgegooid en voor de rest van zijn volgende team maatjes werden gratis 3 kamers ter beschikking gesteld, voorwaarde 3 stickers op de tuk tuk, wat ons betreft hadden ze tukje nog iets meer mogen beplakken

Na veel lachende gezichten en het inchecken de mooie kamers bekeken en heerlijk aan het zwembad geluierd, beetje bewolkt maar lekkere temperatuur, vanavond eten in dit hotel en op naar de kamer..kijken of de slofjes al naast het bed staan, het verschil is zo groot…de ene nacht in een houten hutje en nu….. net zoals trouwens heel india, het ene moment armoede en het volgende….

Jullie lezen morgen waarschijnlijk of we uit bed konden komen….

Groeten NIco en Rob

Lieve "achtervolgers" even een na bericht op het vorige, vanavond om 19 uur een afspraak om ons tukje op te gaan halen, en als je al, net zoals wij dat zijn meer dan een dag hier in India rond loopt verwacht je niets…. MAAR… niets was minder waar, in het donker stond ze daar, te pronken en naar ons te lachen, mooier en steviger, wulps en verleidelijk, te stralen…. nieuw kapje,mooi zwart een nieuw voorkantje schitterend blauw, glas waar we zelfs doorheen kunnen kijken, alle oude scheuren in het chassis gelast, geen blijk meer van schade, we waren al verliefd op haar, maar nu…… ik weet het zeker zij gaat ons veilig in Chennai brengen, dus nog even een servicebeurtje, onze eigen spulletjes weer gemonteerd, en als klap op de vuurpijl een sirene, wat zullen de rest van de teams spijt hebben dat wij achteraan rijden om te vegen… hihihi.

Dikke knuffels Nico en Rob

Goedemiddag alle lieve lezers van ons web log, na een heerlijke avond bij het strand zijn we begonnen aan de lange tocht van 266 KM, in het begin al een paar x verkeerd gereden / gestuurd, het schijnt hier de gewoonte te zijn om te wijzen al heb je geen idee waarheen, het is beter om te wijzen als geen antwoord op de vraag en verderop is er vast wel iemand die wel de route weet, een beetje die indruk dus, om 7.30 uur vertrokken en om half 11 ongeveer 60 km verder, en dan…… een bocht .. grind ….zand ….kuiltje en HUPPPPP daar lagen we op zijn kant,gleden richting een greppel op zijn kop, HELE DING KAPOT, "snel" eruit gekropen met hulp van de andere teams, echt onze maatjes team 1, 4 en 10, die heel de tocht samen met ons rijden, pure gezelligheid en kameraadschap, maar goed, snel tukje weer op zijn pootjes, de ergste dingen die uitstaken eraf gehaald,ons zelf verzorgt,een hechtwondje aan Nico zijn hoofd, en 1 aan mijn arm, motor gestart en weer op weg, een tocht van 200 km in een cabriolet, onderweg zagen we de andere teams van de challenge allemaal met motor of andere pech, dichter naar Mysore toe word de weg eindelijk beter en hebben we de hoop om de eindbestemming voor het donker te kunen bereiken maar door kleine storingen, bijv. een verloren uitlaat gebroken gaskabel en meer van dat soort zaken bereiken we Mysore pas om 21 uur, in het donker dus, en als jullie weten dat hier de wegen niet verlicht zijn kan je je voorstellen hoe Nico als een soort coureur in een open voertuig reed, ik zag steeds de piloot uit de film flight of the phoenix voor me….., aangekomen bij het hotel keek ik naar Nico die gereden had met een stofbril op, die afgedaan zag je duidelijk de contouren, hij zag er een beetje  uit als iemand uit India zelf, zwart en smerig,  maar voorlopig met heel veel doorzettingsvermogen deze klus geklaard, morgen zouden we wel verder zien hoe we dit op konden lossen.

Inchecken en douchen, eindelijk het stof van ons af, schone kleren aan, wondjes verzorgen en…….. eten, via een plaatselijk iemand , die ons zo aardig vond dat hij gelijk mee wou blijven eten, zijn we terecht gekomen in een heerlijk restaurant, elke x is het weer een verademing het eten, varierend van redelijk pittig tot zacht, Ijsje als toetje, iets wat je normaal niet zo snel doet in dit soort landen, maar …… hier voelt het goed, net zoals heel veel dingen. niet in 1 bericht te beschrijven.

Heerlijk geslapen, vroeg aan het ontbijt, en via via bij een monteur techtgekomen, die er wel brood in zag om ons tukje op te knappen, helemaal gestript zag ons verhikkel er toch wel wat aangedaan uit, nu laten we haar helemaal oplappen, dat heeft ze wel verdiend, vanavond rond 19 uur kunnen we haar weer ophalen, en gaan we haar weer optuigen met al onze in de loop van de week verzamelde dingen, Nico heeft voor de zekerheid een extra claxon gekocht zodat we helemaal goed te horen zijn, we houden van jullie en hopen op heel veel berichtjes, lekker om te lezen.

Dikke knuffels van NIco en Rob

Eindelijk weer een berichtje van ons, dit maal via de laptop van het team it2india.

Vanaf de rustdag hebben we een heerlijke tocht gehad van 136 km, jammer dat we geen idee hadden in welk hotel we zouden overnachten dus hebben we een tour gehad in de omgeving. Veel indrukken die je op doet tijdens het rijden,zwaaiende en lachende gezichten langs de weg, kan ook niet anders als je een stoet van die tuk tuk voorbij ziet komen.Aan het fenomeen koe op de weg beginnen we aardig te wennen, voor ons zal een koe op de weg in nederland niet vreemd zijn, we slalommen er gewoon omheen, al dan niet met luid toeteren. Ons tikje, begint aardig opgepimt te raken, spraken we in het begin over een ladder, blusser, vlaggetjes en helmpjes, sinds gisteren zijn we uitgerust met een blusemmer, met dank aan een tankstation, en een bel…

Gisteravond zijn we met enige leden van de andere teams uit eten geweest, weer een nieuwe ervaring, noodles bestellen en ijs krijgen, Dennis die uit alle macht probeerd duidelijk te maken dat hij dit echt niet heeft besteld, maar de ober blijft lief glimlachen en wiebelt met zijn hoofd’ ja hoor’ zoveel indrukken.

Vandaag was een spannende rit door druk verkeer, gelukkig geen grote dingen of pechgevallen, al was het maar een gaskabel van team 1, Dennis in het magazijn van de shop om te zoeken, heel veel indruk heeft bij ons een bezoek aan een weeshuis gemaakt, een kennis van Paul heeft daar goed werk verricht en vroeg hem om wat cadeautjes te gaan brengen, 37 jongentjes in de leeftijd van 4 to 14 leven daar, allemaal geinfecteerd met hiv, slikken dus , maar wel goed om te zien dat het goed met ze gaat, en ze de verzorging krijgen die ze zo nodig hebben…. nu  21.30…nog wat eten, slapen en weer vroeg op, morgen 260 km…we houden jullie op de hoogte..

Goedemorgen Nederland, vanuit een heerlijk Goa en internetshopje..in ons hotel alleen WIFI en aangezien we geen ruimte hebben voor een laptop op deze manier.

Laatste log was is geschreven op Zondag en er is heel veel gebeurd in de tussentijd, we hebben een goede band met onze tuk tuk die we dan ook dagelijks vertroetelen, de reden waarom wij denk ik niet zoveel op de foto staan is dat we zoals we zelf al dachten, een beetje achteraan rijden om zo gezegd te "vegen" en hulp te verlenen daar waar we kunnen, Maandag is onze Tuk gelast omdat er een scheur in de achterconstructie zat’op zoek naar een Lasshop en verholpen op een manier waar de arbomedewerker enige vraagtekens bij zou kunnen zetten, weer met ons team (t1 – t4 – t10 – t14) op pad, was het niet dat we een Bamboeladder zagen en die moesten hebben om boven op de tuk te monteren, hij word steeds meer opgepimpt gedurende de reis, na de nodige pech gevallen, aangekomen om 19.00 uur, gedoucht en wat gaan eten in het dorp..het eten is heerlijk, via een soort 3-oktober straat met leuke winkeltjes en speelhalletjes naar het eerste terrasje waar links geen alcohol geschonken werd… en rechts wel..even denken aan welke kant wij gezeten hebben Er is onderweg zoveel te beleven dat je ogen en oren,maar ook neuzen te kort komt. Dinsdag zijn we om 08.00 uur vertrokken, en om 19.00 uur aangekomen .. 11 uur in ons vertrouwde rijdende huisje, gegeten in een "wegrestaurant" waar de eigenaar verse aardappelkroketjes bakte op een wit bolletje, zo lekker om te zien dat we er steeds meer aan wennen om mee te gaan in de flow van het leven hier, het wiegelen met het hoofd heeft Nico al helemaal onder de knie, zelfs ik zie niet meer of hij nu nee schud en ja bedoeld, de wegen worden slechter van structuur, maar we lachen nog meer dat zelfs de meegereisde fotograaf het lachen niet kon onderdrukken, onze manier van humor delen we als geen ander met de leden van team 1 Dennis en Paul die onze maatjes zijn geworden… Ons Tukje begint steeds meer op, zoals de naam van de onderscheiding die we zondag al gekregen hebben al zegt, steeds meer op een service wagen te lijken, van boutjes,moertjes ed tot voorvorken en ontstekingen. SERVICE TIGERS.

Woensdag was dus de langste dag van 300 km. Bij het krieken van de dag op pad 06.45 uur. en na een paar persoonlijke ongemakjes van een lid van team 1, waarbij de tranen weer flink over onze wangen liepen, op weg waar we om 12 uur al meer dan helft van de afstand in de pocket hadden, geen noemenswaardige pech gevalletjes meer, zoveel mooie, bijzondere ontmoetingen onderweg die met geen pen zijn te beschrijven, de dingen die je ziet…onvergetelijk in vele opzichten, naar wat wij nu weten word het messageboard op de site flink gelezen, zodat de reis helemaal te volgen is, aan het einde van woensdag gebeurde er voor ons een redelijk ongeluk waar we nog even hulp hebben verleend, door het wrak samen met team 1 en wat plaatselijke mannen aan de kant hebben geschoven, waarbij we door de plaatselijke politie van harte werden bedankt, is denk ik ook wel een raar gezicht dat er uit een paar tuk tuk kerels stappen die het wrak aan de kant schuiven, handen schudden en weer op weg gaan, verbaasde agenten achterlatend, Er zoveel dingen die we op zouden willen schrijven over de mensen, dieren, eten en de levensstijl van deze mensen dat we ruimte op deze site te kort zouden komen, maar luister naar onze verhalen bij thuiskomst, kijk in onze ogen en lees en voel wat we bedoelen, dit is ook voor NIco en mij een complete ervaring met afzien, lachen, wegslikken , relaxt, genieten en ook van de lieve smsjes en berichtjes die we allebei met heel veel plezier lezen, en jullie bij ons AVONTUUR te betrekken, THNXS we houden van jullie… we proberen zo snel mogelijk weer te updaten.

Knuffels NIco en Rob

Goedemorgen Nederland, vanuit een heerlijk Goa en internetshopje..in ons hotel alleen WIFI en aangezien we geen ruimte hebben voor een laptop op deze manier.

Laatste log was is geschreven op Zondag en er is heel veel gebeurd in de tussentijd, we hebben een goede band met onze tuk tuk die we dan ook dagelijks vertroetelen, de reden waarom wij denk ik niet zoveel op de foto staan is dat we zoals we zelf al dachten, een beetje achteraan rijden om zo gezegd te "vegen" en hulp te verlenen daar waar we kunnen, Maandag is onze Tuk gelast omdat er een scheur in de achterconstructie zat’op zoek naar een Lasshop en verholpen op een manier waar de arbomedewerker enige vraagtekens bij zou kunnen zetten, weer met ons team (t1 – t4 – t10 – t14) op pad, was het niet dat we een Bamboeladder zagen en die moesten hebben om boven op de tuk te monteren, hij word steeds meer opgepimpt gedurende de reis, na de nodige pech gevallen, aangekomen om 19.00 uur, gedoucht en wat gaan eten in het dorp..het eten is heerlijk, via een soort 3-oktober straat met leuke winkeltjes en speelhalletjes naar het eerste terrasje waar links geen alcohol geschonken werd… en rechts wel..even denken aan welke kant wij gezeten hebben Er is onderweg zoveel te beleven dat je ogen en oren,maar ook neuzen te kort komt. Dinsdag zijn we om 08.00 uur vertrokken, en om 19.00 uur aangekomen .. 11 uur in ons vertrouwde rijdende huisje, gegeten in een "wegrestaurant" waar de eigenaar verse aardappelkroketjes bakte op een wit bolletje, zo lekker om te zien dat we er steeds meer aan wennen om mee te gaan in de flow van het leven hier, het wiegelen met het hoofd heeft Nico al helemaal onder de knie, zelfs ik zie niet meer of hij nu nee schud en ja bedoeld, de wegen worden slechter van structuur, maar we lachen nog meer dat zelfs de meegereisde fotograaf het lachen niet kon onderdrukken, onze manier van humor delen we als geen ander met de leden van team 1 Dennis en Paul die onze maatjes zijn geworden… Ons Tukje begint steeds meer op, zoals de naam van de onderscheiding die we zondag al gekregen hebben al zegt, steeds meer op een service wagen te lijken, van boutjes,moertjes ed tot voorvorken en ontstekingen. SERVICE TIGERS.

Woensdag was dus de langste dag van 300 km. Bij het krieken van de dag op pad 06.45 uur. en na een paar persoonlijke ongemakjes van een lid van team 1, waarbij de tranen weer flink over onze wangen liepen, op weg waar we om 12 uur al meer dan helft van de afstand in de pocket hadden, geen noemenswaardige pech gevalletjes meer, zoveel mooie, bijzondere ontmoetingen onderweg die met geen pen zijn te beschrijven, de dingen die je ziet…onvergetelijk in vele opzichten, naar wat wij nu weten word het messageboard op de site flink gelezen, zodat de reis helemaal te volgen is, aan het einde van woensdag gebeurde er voor ons een redelijk ongeluk waar we nog even hulp hebben verleend, door het wrak samen met team 1 en wat plaatselijke mannen aan de kant hebben geschoven, waarbij we door de plaatselijke politie van harte werden bedankt, is denk ik ook wel een raar gezicht dat er uit een paar tuk tuk kerels stappen die het wrak aan de kant schuiven, handen schudden en weer op weg gaan, verbaasde agenten achterlatend, Er zoveel dingen die we op zouden willen schrijven over de mensen, dieren, eten en de levensstijl van deze mensen dat we ruimte op deze site te kort zouden komen, maar luister naar onze verhalen bij thuiskomst, kijk in onze ogen en lees en voel wat we bedoelen, dit is ook voor NIco en mij een complete ervaring met afzien, lachen, wegslikken , relaxt, genieten en ook van de lieve smsjes en berichtjes die we allebei met heel veel plezier lezen, en jullie bij ons AVONTUUR te betrekken, THNXS we houden van jullie… we proberen zo snel mogelijk weer te updaten.

Knuffels NIco en Rob

Terwijl jullie nog lekker aan het slapen zijn zitten wij achter de pc, het tijdsverschil met Nederland is 4,5 uur later. De Kick off party was in een "trendy" tent, opgezet door een nederlander, een paar Bollywood sterren waren uitgenodigd door de Organisatie, om te zorgen voor enige publiciteit in de lokale kranten, en wij moeten het eerlijk bekennen……. we hebben niemand herkent. De party eindigde als zoveel dingen hier, door de politie, die in heel veel dingen een manier zien om " aan geld te komen" . Inderdaad, het schuimrubber gaan we gebruiken om het zit comfort in "onze" Tuk Tuk wat aangenamer te maken, onze tuk tuk die zoals gisteren bleek nogal wat kuren heeft, van een afgebroken motorsteun tot geen tankdop, alhoewel er was iets aanwezig, maar een rolletje karton voldoet in onze ogen niet, hopelijk hebben de monteuren van het verhuurbedrijf onze puntjes kunnen verhelpen. We willen zoveel opschrijven hoe het dagelijks leven voor ons verloopt…een aaneen schakeling van open mond, het ene moment pure armoede en het volgende rijkdom, mensen die op straat leven in de ruime zin van het woord, volwassenen zijn hier klein van stuk……enig idee hoe dan een kind van 4 op straat leeft? voor je ogen zie je dan…….. Maar voor ons gaat het vandaag beginnen, om 10 uur vertrekken we naar Pune, een rit van 164 KM volgens het roadbook, we hopen niet dat ze net zoals veel dingen hier, het berekend hebben op de indiase manier waar 5 minuten betekend….. minimaal een half uur. even een rekensom… (5 minuten = minimaal een half uur = 6) 164 x 6 = 964 km…dan hebben we nog wat voor de boeg ))))   dikke knuffels van ons